دیروز هفتمین روز درگذشت عمه بود. خیلیها بودند. کسانی که شاید سالها ندیده بودمشان. برای مراسم آمده بودند و به فرزندان عمه تسلیت می گفتند تا بتوانند مرهمی باشند بر گرمای داغ دلشان.
شاید زمان بگذرد تا این گرما فروکش کند اما تلخیش که از بین نمی رود.
کاش یادمان باشد دورهم بودنها، مهربانی کردن ، یار هم بودن را از یاد نبریم که اگر مرگ آمد بعضی از حسرتها را روی دلمان نگذارد.
کاش هیچگاه تلخی ها ی زندگی حسرت زده مان نکند.
کاش ...