مهر ماه عزیزم به سرعت برق و باد گذشت و من اصلن متوجه نشدم کی به آبان رسیدیم. آبان هم سه روز دیگه تموم میشه.
این روزها عمر ماست که مثل برق و باد داره میگذره ...
قبلها نوشتن برام یه راه امیدی بود برای رهایی از فکر های آشفته
الان دیگه گویا نوشتن هم راه به جایی نمیبره.
از روز مره ها اگه بگم اینه که سه ماهه تو خونه ورزش می کنم، رژیممو رعایت می کنم. خوابم تنظیم شده (الاهی شکر). همچنان کلاس خطاطی میرم و دارم خودم رو برای امتحان "خوش" آماده می کنم.
خبر ها رو میخونم و میبینم زن کشی چقدر راحت شده برای مردان این سرزمین (با احترام به انسانها و مردهای باشرف)
تعصب
تعصب بیجا
تعصب لعنتی
چه به روز زنها آورده. دلم برای سوگند اون دختر زیبا به درد اومد که چی کشید اون لحظه ها. وای حتا تصورش هم سخته.
من مدتهاست دیگه از نظر روانی کشش اینهمه درد و مصیبت رو ندارم. به معنای واقعی کلمه دارم چنگ میزنم به زندگی هر طوری که شده.
با خودم زمزمه میکنم:
شاید دور، شاید دیر
اما نور از روزنه ای که باید، می تابد...
خلاصه اینکه این مدلی ورزگار می گذرونم.
امیدوارم قلبهای شما درین سرما، گرم گرم باشه
امروز تو روز تولدم اسب سواری رو تجربه کردم.
تجربه های جدید رو دوست دارم.
حس خوبی به ادم میدن.
برنامه های یکسال پیش رو، رو نوشتم
امیدوارم روزگار دست به دست هم بده تا بتونم به خواسته هام برسم.
به خودم گفتم: دمت گرم که این راه رو اومدی
زخمی شدی درد کشیدی اما بازم دمت گرم
تولدت مبارک