30 شهریور

دیروز استادم پیام تبریک فرستاد برام که تونستم دوره ی مقدماتی و متوسط خطاطی رو قبول بشم و من ازین بابت خیلی خوشحال شدم.

دیروز هم با دوستی ملاقات داشتم که اونجا هم گفتگو مون عالی بود.

بعد از قرنها دیروز روز من بود و من شگفت زده  بودم برای این اتفاقات.

من بیشتر از یکماهه که تو خونه ورزش می کنم و وقتی آنالیز بدنی مو دیدم متعجب شدم چون بدنسازی رو وقتی کنار میذاری حتا یکی دو هفته دوباره به همون روند افزایش چربی میرسی(حالا علمی و دقیقش رو نتونستم توضیح میدم خرده نگیرید)یعنی توی خونه با کش و دومبل ورزش می کنم.

تصمیم گرفتم فعلن یه مدت باشگاه نرم و تو خونه تمرین کنم اینطوری  از نظر زمان خیلی جلو می افتم.

آدمهای حسود از روح و روان مون تغذیه می کنن. به نظرم جایی توی زندگی مون نداشته باشن، بُرد با ماست.

10 شهریور

از رشت بارانی دارم مینویسم.

هوا خنک

تمیز و دل انگیز

مهربان و بخشنده

و دوست داشتنیه.

چای ریختم که بخورم اخلاقم خوب شه که بشه تا 4 عصر دووم آورد.

تقریبن یکماهه باشگاه نرفتم اما تو خونه ورزش میکنم با دو تا دمبل و کش و یه روز درمیون هم روزی 8000  قدم پیاده روی میکنم که میشه معادل یکساعت.

دیروز یکساعت توی بارون دویدم و پیاده روی کردم.

عجب کیفی داد.

جونم براتون بگه که امتحان مقدماتی و متوسط خوشنویسی هم شرکت کردم و استادم میگه قبول میشی.

امیدوارم که اتفاق بیفته برام چون انگیزه ی منو بالا میبره برای ادامه دادن توی این مسیر.

و اینو بگم بعد از کوهنوردی، خطاطی هم تونسته من یاغیِ عجول رو صبور تر کنه که همش دنبال نتیجه نباشم و از مسیر لذت ببرم

و این برای من خیلی خیلی ارزشمنده.

لیستی که نوشته بودم برای 42 سالگی که انجام بدم، نصفش بخاطر جنگ پرررررررررررررررررررر

اما دو سه تا از گل درشتاش تیک خورده و دارم خودم رو برای اتفاقات 43 سالگی آماده می کنم.

هر روز که میگذره واقعن متوجه میشم سن فقط یه عدده اما شور و هیجانی که به آدم تزریق میشه خیلی خیلی مهمه و البته جغرافیا

از توجه شما سپاسگزارم