8 بهمن

دو تا از همکارام اینقدر با هم دعوا کردن که آخر سر مدیرم خیلی پدرانه بهشون گفت ببینین اوضاع رو چقدر وخیمه. جنگه و امکان داره لحظه ای دیگه هیچکدوم نباشیم و این صحبتا. اینا بعد نصیحت با لحن ملایم با هم حرف زدن. 

جلسه تموم شد رفتن بیرون بازم با هم دعوا گرفتن و صدای داد دادشون می اومد 

یکی از ساده ترین و سفارشی ترین کارهامو دادم استادم لعاب بزنه. میترسیدم خودم نتونم خوب لعاب بزنم. نمی دونم میشه برسونم به دست اون کسی که براش درست کردم یا نه. روزی که داشتم دوغاب رو میریختم تو قالب به اسم اون آدم بود.امیدوارم به دستش برسه و خوشحالش کنه از ته دل. 

چقدر این روزها حتا امید داشتن بی رنگ و رویه برای منی که توی هر اتفاقی سعی می کنم نکته ی خوبش رو ببینم 

یه ایران داغداره

ای روزگار چه چیزها که ندیدیم

آخ از جوونامون

از عزیزامون

داغ عزیز کمر شکنه

داغ جوون بدتر

وای به دل این مادر و پدر و بازمانده ها

واااای

سر کین داری ای چرخ

تازه جوان 18 ساله رو چی به وصیت

اصلن چرا یه جوان باید بدونه وصیت چیه

یه جوان 18 ساله باید برای آینده ش برنامه ریزی کنه

درس بخونه

دنبال عاشقی بره و شکست عشقی بخوره

تو کافی شاپ باشه

دنبال هیجان باشه

شاد باشه، بخنده، ورزش کنه، کلاس موسیقی بره

چرا باید وصیت کنه

چرا

ای روزگار

چرا

خنده های نیکتا، چشمهای سارینا، مظلومیت محسن محمد پور یادم نرفته و نمیره ، وصیت این بچه رو کجای دلم بذارم.

وای به حال پدر و مادرت

وای